PieterjanVersusMilaan

Twintig uur nul drie. De zonne is gezonken, de smog legt zijn oor te rusten, de vogeltjes stoppen met fluiten , de acht-en-twintigste week milaan heeft zijn intrede gedaan. In den lange afwezighede der blogs zijn dagen voorbij gevlogen als ware het uren, zijn mensen gekomen ende gegaan als ware het allemaal te goed om waar te zijn. Na de droevige periode waar praktisch alleman uit mijn dichtste omgeving het erasmusleven moesten achter hun laten, werden de leegte algauw gevuld met barcelona, mozarella en gebeds-uurtjes.

Zoals reeds gemeld, en met veel plezier nog eens herhaald, werd er na de schitterende witte bergtoppen een studie uitwisseling en tevens uiterst educatief culturele mini-trip geregeld naar de hete woestijnvlaktes van Barcelona, alwarens de fideelste der klasgenoten Sem Delaere zijn erasmus onderneemt. Weinigen hebben deze stede nog niet bezocht en het behoeft dan ook geen uitleg hoe de dagen daar verlopen zijn - als een kindje in een snoepwinkel. Enkele kleine fotootjes

Deze trip zet zich deze maand voort tot een uitwisseling van jewelste, alwaar Delaere zijn koffers hier gaat deponeren tijdens de hoogdagen voor de designers, de natte droom voor de interieurarchitecten en de dierlijke pleziertjes voor de meubelontwerpers - de salone del mobile en de omringende designweek. Daarover uiteraard een uitgebreid vertelsel na het betreffende gebeuren.

Laat het ons in deze post eens niet verwerpen tot een voetnoot, want het is uiteindelijk de reden dat we hier zijn: SCHOOL. Na een redelijk wanordelijk eerste semester had ik toch het gevoel dat ik wel wat meer bloed, zweet en tranen in mijn schoolgebeuren mocht kruipen, gezien ik in een zeer praktische richting zit en hierbij het aantal vaardigheden zeker de lucht in moet gaan. Na eenzelfde hectische start als in het eerste semester achter de rug te hebben (eerste week uit praktisch alle vakken geweigerd, geen plaats voor erasmus, te laat, klassen verzet, professoren niet komen opdagen, ....) is er nu een voorlopig lessenplan opgesteld. Na een maand zijn er daar nog steeds lessen van waarbij ik nog geen één keer aanwezig ben kunnen zijn, doch ben ik nu al bedolven onder een stapel(tje) werk vanwege de twee mastervakken die ik momenteel neem, en de combinatie tussen de twee afdelingen leonardo en bovisa. Anyway, zoals immer een zeer ingewikkelde situatie en het gevoel dat je nooit zeker bent van wat van je verwacht wordt, dat je nooit volledig in de werksfeer kàn geraken en dat je aan veel verwachtingen moet voldoen. Je kan er over praten zoveel je wil maar het blijft in elk land hetzelfde.

Door de gang van zaken is er dus de laatste tijd niet veel vrije tijd geweest voor het verlaten van deze metropool, het is een constante rush tegen de tijd gebleken, maar nu begint het alweer eventjes op te klaren. Na een ongelooflijk verkwikkend ski dagtripje enkele dagen terug vertrek ik morgen op een kleine randonnée door het noorden van deze laars en bezoek ik de prachtige Ballin- en Balistreri families voor enkele dagjes, mag ik me verheugen op een heus Leorffa-optreden en wordt er in het terugkeren nog gedacht aan verona als tweedaagse ook. Plannenplannenplannen!

Prettig pasen, prettige vakantie en tot binnen een schamele 4 maanden!!!!

En om dit geheel compleet te maken: een laatste setje fotootjes die eigenlijk nergens bij te plaatsen vallen maar nog wel leuk zijn om het beeld van Pieterjan dat in jullie hoofden ligt te verdwijnen nog eens op te frissen en bij te werken.